Historia pieniądza czyli po co nam kryptowaluty cz. XXIII – wahaniom kursu mówimy NIE!

Pod koniec lat 70. głównym tematem debat ekonomicznych stała się polityka antyinflacyjna. Na tej fali do władzy na świecie doszło nowe pokolenie polityków.

W maju 1979 r. wybory w Wielkiej Brytanii wygrali konserwatyści, w wyniku czego premierem została Margaret Thatcher. Trzy lata później wyścig do Białego Domu wygrał Ronald Regan.

Wielka Brytania

Thatcher postanowiła zmienić brytyjską politykę ekonomiczną. Ustawa bankowa z 1979 r. dostosowała regulacje brytyjskie do norm europejskich. Bank centralny kraju podniósł stopę procentową, zaś dwa lata później całkowicie wycofał się z regulowania tego wskaźnika. Od tego czasu wpływał na rynek tylko poprzez operacje otwartego rynku.

Za Wielką Wodą

W tym samym czasie zmiany zaczęły zachodzić też w USA. FED zaostrzył politykę pieniężną i kredytową. Stopy procentowe także miały kształtować się na bazie sygnałów płynących z rynku.

Prezydent Jimmy Carter w 1980 r. przedstawił własny pogram antyinflacyjny. Planował m.in. zrównoważenie budżetu. Nie udało mu się zrealizować swoich założeń, ponieważ przegrał kolejne wybory, zaś jego miejsce w Białym Domu zajął Ronald Regan. To ten moment zapoczątkował rzeczywisty zwrot w polityce USA. Zwiększono podaż pieniądza przy jednoczesnym obniżeniu podatków. Skutkowało to sporym deficytem budżetowym. Bojąc się eksplozji inflacji, FED podniósł też stopy procentowe. To zaś z kolei wzmocniło dolara, ale zmniejszyło konkurencyjność amerykańskiej gospodarki.

Wzmocnienie dolara wywołało falę krytyki ze strony innych państw m.in. RFN czy Francji. Prezydent tego drugiego kraju Francois Mitterand nawoływał nawet do stworzenia „nowego Bretton Woods”, czyli ogólnej walki z wahaniami kursowymi.

W maju 1985 r. FED obniżył stopy procentowe. Kurs dolara zaczął spadać i to niemało – o 11% w ciągu paru miesięcy. Kwartał później James A. Baker, sekretarz skarbu USA, zawarł umowę z Wielką Brytanią, Francją, RFN i Japonią dotyczącą działań mających na celu kontrolowane obniżenie kursu dolara. Skutek? W ciągu następnych kilku miesięcy kurs amerykańskiej waluty spadł o 24%. W ten też sposób ustanowiono system kontrolowanej płynności walut.

Europa

W podobnym okresie Europa zaczęła zmierzać w kierunku utworzenia wspólnej waluty. W marcu 1979 r. utworzono jednostkę rozrachunkową ECU. W 1987 r. przyjęto Jednolity Akt Europejski, zgodnie z którym wewnątrz Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej likwidowano wszelkie granice, co miało przełożyć się na swobodę przepływu kapitału.

W latach 1988-89 pracowano także nad specjalnym raportem dot. aspektów gospodarczych. Zgodnie z nim celem EWG miała być całkowita integracja rynków europejskich i unia walutowa. Największymi entuzjastami rozwiązania były Francja, Hiszpania, Belgia i Włochy. RFN i Holandia chciały stopniowego wprowadzania nowego porządku ekonomicznej w życie. W totalnej opozycji stała zaś Wielka Brytania.

W 1991 r. podpisano układ z Maastricht, który przewidywał przekształcenie EWG w Unię Europejską. Proces integracji przyśpieszył na dobre po zakończeniu zimnej wojny. Wszystko zmierzało już do powstania euro…

Podziel się wpisem

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.